Loading…

جزیره شبکه و زیرساخت

ارسال کننده: yek_mosafer2000
Update, Backup & Security رمز موفقیت ادمین و پایداری شبکه
ارسال پیام خصوصی
امتیازات این مطلب
نکته: آموزش تصویری کاربرد سرویس DNS مایکروسافت- آشنایی با DNS Server Caching ( قسمت 3 )

آشنایی با DNS Server Caching


پروسه Name Resolution به نظر طوانی و پیچیده می آید اما در بیشتر مواقع نیازی نیست که کلاینت های سرور DNS ، کوئری ها را به هر Domain که نام مورد درخواست مربوط به آن است ، بفرستد . چون سرور های DNS قابلیت نگهداری اطلاعاتی که در مورد فضای نام گذاری DNS، زمانی که در حال انجام مراحل Name Resolution خود می باشند ، یاد می گیرند و انها این اطلاعات را در یک حافظ نهان " Cache " در درایو محلی ذخیره می کنند .

DNS سروریی که در خواست ها را از کلاینت دریافت می کند ، برای مثال آدرس هایی که DNS ، از سیستم در خواست کرده را در حافظه نهان خود ذخیره می کند دقیقاً مانند آدرس هایی است که در سرور های معتبر Domain های خاص قرار دارد . در مرحله بعدی که یک کلاینت نامی که قبلاً پیدا شده بود را در خواست کند سرور می تواند به سرعتاطلاعات را از حاظه نهان خود بیرون بیاورد و به کلاینت پاسخ دهد . به علاوه ، اگر یک کلاینت نامی را در خواست کند که در یکی از Domain ها است ، سرور می تواند یک درخواست به طور مستقیم به یک سرور معتبر برای Domain ها مشخص می فرستد نه به یک سرور Root، نام هایی که در Domain ها در دسترس هستند خیلی سریع پیدا می شوند چون یکی از سرور ها در این مسیر اطلاعاتی در مورد Domain در حافظه نهان خود دارد . در حالی که پیدا کردن نام ها در این Domain ها زمان زیادی می برد چون پروسه درخواست کامل نام را می طلبد . Caching در ساختار DNS خیلی حیاتی می باشد به دلیل اینکه Caching تعداد زیادی از درخواست هایی که به Root و سپس به سرور های سطح بالا در Domain فرستاده می شوند که در نوک ساختار درختی DNS قرار دارند ، را کم می کند . چون این در خواست ها از گلوگاه کل سیستم را تنگ می کند و باعث اختلال در شبکه می شوند . به هر حال اطلاعاتی که در حافظه نهان قرار دارند باید باید سرانجام خالی شوند ، به دلیل اینکه در اینجا ارتباط خوبی بین Caching مور و ناکارآمدی وجود دارد. به دلیل اینکه سرور های DNS رکورد های منبع را در کش خود نگهداری می کنند ، چندین ساعت یا حتی روز طول می کشد تا تغییرات ایجاد شده در یک سرور معتبر در سرتاسر اینترنت پخش می شود . در طول این دوره ، ممکن است کاربران اطلاعات غلطی را در جواب یک درخواست ، بدست اوردند . اگر اطلاعات مدت زما زیادی در کش بمانند ، آن وقت تغییراتی که مدیران می خواهد برای سرور های DNS انجام دهند خیلی زمان می برد تا در سرتاسر اینترنت پخش شود . اگر کش ها خیلی سریع پاک شوند ، سپس تعداد در خواست هایی که به Root و سرور های سطح بالای Domain ارسال می شوند خیلی زیاد می شود و باعث اختلال و کندی شبکه می شود . مقدار زمانی که دیتای DNS در یک سرور کش شده باقی می ماند ( TTL ) Time To Live نامیده می شود . این TTL توسط اطلاعات کش می شوند نه به وسیله مدیران شبکه روی سرور ، همچنین مدیران سرور ها DNS باید تعیین کنند که تا چه مدت زمانی دیتای رکورد های منبع یا Zone ها باید در سرور ها جایی که دیتا کش شده است ، نگداری شوند . این کار به مدیران اجازه می دهد تا مقدار TTL که براساس Volatility ( تعداد رکورد هایی که از یک سیستم کامپیوتری در مقایسه با کل اعداد ذخیره شده ، حذف می شوند ) دیتای سرور خود می باشد را تعیین کنند .

در شبکه ای که تغییرات مربوط به IP ادرس ها یا تعداد رکورد های منبع ، زیاد می باشد ، با کاهش TTL ، احتمال این که کلاینت ها دیتای جاری را دریافت کنند ، افزایش می دهد . در شبکه ای که تغییرات به ندرت صورت می گیرد ، شما می توانید مقدار TTL زیاد کنید و تعداد درخواست های فرستاده شده به سرور های Parent در Domain یا Zane خود را به حداقل برسانید . برای اصلاح مقدار TTL برای یک Zone در ویندوز سرور 2012 ، روی Zone راست کلیک کرده و از Properties روی تب " SOA " - Start Of Authorithy کلیک کنید . در این تب می توانید TTL این رکورد را در مقدار پیش فرض یک ساعت اصلاح کنید .

اموزش سرویس DNS مایکروسافت



سایر مطالب این گروه
دیدگاه ها

هیچ دیدگاهی برای این مطلب ارسال نشده است

برای ارسال نظر وارد شوید.

Countdown