در توسینسو تدریس کنید

و

با دانش خود درآمد کسب کنید

آشنایی با لایه های مدل مرجع OSI

لایه فیزیکی (Physical Layer) :

لایه فیزیکی پایین ترین لایه در مدل مرجع ارتباط سامانه های باز OSI می باشد. این لایه وظیفه انتقال بیتها از طریق کانال مخابراتی را عهده دار می شود. مسائل طراحی در این لایه عمدتا از نوع فیزیکی ، الکتریکی، تایمینگ ، رسانه فیزیکی انتقال است . در این لایه باید نقش عوامل طبیعی را نیز در نظر داشته باشیم.

لایه پیوند (Data Link Layer) :

پروتکل لایه پیوند داده، واسط بین شبکه فیزیکی و پشته پروتکل رویکامپیوتر را فراهم می کند. یک پروتکل لایه پیوند داده عموما شامل سه عنصر است.

• فرمت فریمی که داده پروتکل لایه شبکه را کپسوله می کند.

• مکانیزمی که دستیابی به رسانه اشتراکی شبکه را نظم میبخشد.

• دستور العمل هایی که برای ساختن لایه فیزیکی شبکه بکار می روند.

سرآیند و پانویسی که توسط پروتکل لایه پیوند شبکه اضافه می شوند در بسته ای که به روی شبکه ارسال می شود بیرونی ترین هستند. خلاصه آنکه این فریم ، پاکت نامه ای است که بسته را به مقصد بعدی اش میرساند ، و در نتیجه ، اطلاعات آدرس را که برای رسیدن به آنجا لازم است در اختیار می گذارد. علاوه بر این پروتکل های لایه پیوند داده معمولا شامل یک ابزار تشخیص خطا و یک نشانگر هستند که پروتکل لایه شبکه را که سیستم دریافت کننده باید از آن برای پردازش داده داخل بسته استفاده کند، مشخص می کند.

لایه شبکه (Network Layer) :

پروتکل لایه شبکه حامل انتها به انتهای اصلی برای پیغامهایی است که توسط لایه کاربردی تولید میشوند. این بدان معنی است که برخلاف پروتکل لایه پیوند داده ، که فقط درگیر رساندن بسته به مقصد بعدی آن در شبکه محلی است، پروتکل شبکه مسئول کل سفر بسته از سیستم مبدا به مقصد نهایی می باشد.

دیتاگرام پروتکل لایه شبکه اساسا پاکت نامه ای در داخل پیونده داده است ، و اگر چه پاکت نامه لایه پیوند داده توسط هر سیستمی که بسته را پردازش میکند باز می شود.اما پاکت نامه لایه شبکه گشوده نمیشود تا اینکه بسته به مقصد نهایی خود برسد. پروتکل لایه شبکه آدرس دهی انتها به انتها ، سرویس های مسیریابی در اینترنت، تکه تکه کردن بسته و سرهم کردن مجدد آن، و امکان بررسی خطا را در اختیار میگذارد.

علاوه بر آدرس دهی ، پروتکل لایه شبکه برخی یا همه این کارها را نیز انجام می دهد :

• مسیریابی.

• تکه تکه کردن.

• بررسی خطا.

• شناسایی پروتکل لایه انتقال.

لایه انتقال (Transport Layer) :

با رسیدن به لایه انتقال ، فرآیند رساندن بسته از مبدا به مقصدشان اهمیت خود را از دست میدهد. پروتکل های لایه انتقال و همه لایه های بالاتر برای سرویس های آدرس دهی و ارسال ، کاملا به لایه های شبکه و پیوند داده وابسته اند. همان طور که قبلا گفتیم بسته هایی که توسط سیستم ها ی میانی پردازش می شوند از لایه شبکه بالاتر نمی روند، بنابراین پروتکل های لایه انتقال فقط در دو سیستم نهایی عمل می کنند. PDUی لایه انتقال شامل یک سرآیند و داده ای است که آن را از لایه بالایی یعنی لایه کاربردی دریافت کرده است، که توسط لایه پایینی یعنی لایه شبکه در یک دیتاگرام کپسوله می شوند.

یکی از وظایف اصلی پروتکل لایه انتقال شناسایی فرآیندهای لایه ای بالاتر استکه پیغام را در سیستم مبدا تولید می کنند و آن را در سیستم مقصد تحویل می گیرند. به عنوان مثال ، پروتکل های لایه انتقال واقع در TCP/IP برای مشخص کردن سرویس های لایه بالاتر در سرآیند خود از شماره درگاه استفاده می کنند. سایر عملیاتی که میتواند در لایه انتقال انجام شودعبارت است از تشخیص و تصحیح خطا ، کنترل جربان ، تصدیق بسته و سایر سرویس های اتصال گرا .

لایه نشست (Session) :

مسائل تصدیق بسته، تشخیص خطا و کنترل جریان همگی در این نقطه پشت سر گذاشته شده اند، زیرا هرآنچه می تواند انجام شود توسط پروتکل های لایه های انتقال و پایینتر انجام شده است.

لایه نشست، برعکس آنچه نامش القا میکند، در رابطه با امنیت و فرآیند ورود به شبکه هم نیست، عملکرد این لایه تبادل پیغام بین دو سیستم انتهای به وصل شده می باشد ، که مکالمه (Dialog) خوانده میشود. در این لایه که در حقیقت یصورت یک جعبه ابزار چندمنظوره در خدمت سازندگان برنامه است، توابع فراوان دیگری نیز وجود دارند. دوتا از مهمترین سرویس های لایه نشست ، کنترل مکالمه و جداسازی مکالمه می باشد.

لایه نمایش (Presentation Layer) :

برخلاف لایه نشست که توابع مختلف بسیاری را در اختیار می گذارد لایه نمایش فقط یک تابع دارد. در حقیقت بیشتر اوقات لایه نمایش اساسا به صورت یک سرویس میان گذر عمل میکند، یعنی فرمانهای اولیه را از لایه کاربردی دریافت ، و با استفاده از Presentation Service Access Point ( PSAP) و (SSAP) Session Service Access Point آنها را به زیر خود یعنی لایه نشست صادر می کند. همه مباحث بخشهای قبلی راجع به برنامه هایی که از سرویس های لایه نشست استفاده می کنند در خقیقت به استفاده از سرویس میان گذر در لایه نمایش مربوطند، زیرا غیر ممکن است که فرآیندی از یکی از لایه های مدل OSI به طور مستقیم به لایه ای غیر از لایه ای که درست در زیر یا درست در بالای آن قرار دارد ارتباط برقرار کند.

لایه کاربردی (Application Layer) :

لایه کاربردی به عنوان بالاترین لایه پشته پروتکل ، مبدا و مقصد نهایی همه پیغانهایی است که به روی شبکه ارسال می شوند. همه فرآیندهایی که در بخشهای قبل مورد بررسی قرار گرفتند توسط برنامه ای به جربان می افتند که تقاضای دستیابی به منبع از یک سیستم شبکه را کرده است. اما فرآیندهای لایه کاربردی الزاما مترادف خود برنامه ها نیستند. مثلا اگر از یک واژه پرداز برای باز کردن سندی که روی سرویس دهنده شبکه دخیره شده است استفاده کنید یک تابع محلی را به شبکه باز جهت دهی می کنید. خود واژه پرداز فرآینده لایه کاربردی را که برای دستیابی به فایل مورد نظر است در اختیار نمی گذارد. معمولا این یک عنصر سیستم عامل است که تقاضا دستیابی به فایل های درایو محلی و شبکه را از هم تمیز می دهد. اما برنامه های دیگر بطور اخص برای دستیابی به منابع شبکه طراحی می شوند. به عنوان مثال ، وقتی یک سرویس گیرنده خاص FTP را اجرا میکند برنامه از پروتکل لایه کاربردی که برای برقراری ارتباط با شبکه از آن استفاده می کند جدایی ناپذیر است.

برخی دیگر از پروتکل ها که رابطه نزدیک با برنامه هایی که از آنها استفاده می کننند دارند عبارتنداز:

DHCP : Dynamic Host Configuration Protocol *

TFTP : Trivial File Transfer Protocol *

DNS : Domain Name System *

NFS : Network File System *

RIP : Routing Information Protocol *

BGP : Border Gateway Protocol *

#دوره_آموزشی_network+ #شرحی_بر_مدل_مرجع_osi
عنوان
1 مدل OSI چیست ؟ رایگان
2 آشنایی با لایه های مدل مرجع OSI رایگان
زمان و قیمت کل 0″ 0
0 نظر

هیچ نظری ارسال نشده است! اولین نظر برای این مطلب را شما ارسال کنید...

نظر شما
برای ارسال نظر باید وارد شوید.
از سرتاسر توسینسو
تنظیمات حریم خصوصی
تائید صرفنظر
×

تو می تونی بهترین نتیجه رو تضمینی با بهترین های ایران بدست بیاری ، پس مقایسه کن و بعد خرید کن : فقط توی جشنواره پاییزه می تونی امروز ارزونتر از فردا خرید کنی ....